西施晓梦绡帐寒,香鬟堕髻半沈檀。
辘轳咿哑转鸣玉,惊起芙蓉睡新足。
双鸾开镜秋水光,解鬟临镜立象床。
一编香丝云撒地,玉钗落处无声腻。
纤手却盘老鵶色,翠滑宝钗簪不得。
春风烂熳恼娇慵,十八鬟多无气力。
妆成𩭏鬌敧不斜,云裾数步踏雁沙。
背人不语向何处,下堦自折樱桃花。
西施晓梦绡帐寒,香鬟堕髻半沈檀。
辘轳咿哑转鸣玉,惊起芙蓉睡新足。
双鸾开镜秋水光,解鬟临镜立象床。
一编香丝云撒地,玉钗落处无声腻。
纤手却盘老鵶色,翠滑宝钗簪不得。
春风烂熳恼娇慵,十八鬟多无气力。
妆成𩭏鬌敧不斜,云裾数步踏雁沙。
背人不语向何处,下堦自折樱桃花。
西施拂晓时在寒凉的绡帐中入梦,
发髻半堕,散发着沈檀香的芬芳。
辘轳咿呀转动如同鸣玉之声,
惊醒了新睡足的芙蓉(指美人)。
打开双鸾镜,映出秋水般的光泽,
她解开鬟发,对着镜子站在象牙床旁。
一头香丝如云般散落在地,
玉钗滑落之处悄然无声,细腻柔滑。
纤纤素手却将乌黑的头发盘起,
头发太滑,翠玉宝钗都簪不稳。
春风烂漫,惹得她娇慵烦恼,
发髻繁多,十八鬟让她显得无力。
梳妆完毕,发髻微斜却不歪倒,
云般的裙裾几步踏过如雁沙的地面。
背着人默默不语,不知要去向何方,
走下台阶,独自折取一枝樱桃花。
Xishi dreams in chilly gauze at dawn,
Her fragrant hair half-loosened, sandalwood-scented.
The creaking pulley turns like jade chiming,
Startling the lotus, newly woken from sleep.
Twin phoenix mirror opens with autumn water's gleam,
She undoes her hair before the mirror, stands by the ivory bed.
A cascade of fragrant silk like clouds spills to the floor,
Where jade hairpins fall without a sound, so sleek.
Slender hands coil the raven-black tresses,
Smooth emerald, precious pins cannot hold them.
Spring's riot vexes her delicate languor,
Eighteen coils of hair, too much, leave her strengthless.
Her coiffure done, side locks tilt but not awry,
Cloud-like skirt takes few steps on goose-down sand.
Turning from others, silent, where will she go?
Down the steps, she plucks a cherry blossom alone.
李贺描绘贵族女子晨起梳妆全过程。
对女性身体与时间的精细雕琢,暗含对生命周期的敏锐感知。
描绘美人晨起梳妆的慵懒娇媚之态与幽微心事
香鬟 · 玉钗 · 春风
本诗为七言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理