独坐知霜下,开门见木衰。
壮应随日去,老岂与人期。
废井虫鸣早,阴阶菊发迟。
兴来空忆戴,不似剡溪时。
独坐知霜下,开门见木衰。
壮应随日去,老岂与人期。
废井虫鸣早,阴阶菊发迟。
兴来空忆戴,不似剡溪时。
独坐时便知寒霜已降。
开门只见树木凋零。
壮年理应随日光逝去。
衰老岂会与人约定日期?
废井中虫鸣来得早。
背阴的石阶上菊花开得迟。
兴致来时徒然忆起戴逵。
已不似当年剡溪访友的时光。
Sitting alone, I know frost descends.
Opening the door, I see trees decay.
Vigor should fade with the passing day.
Old age, how could it wait for friends?
From the abandoned well, insects chirp early.
On the shady steps, chrysanthemums bloom late.
Inspired, I vainly recall Dai Andong.
Not like the time on Shanxi's stream, my fate.
李端冬夜独居,怀念友人韩弇。
诗中对生命周期的体认,暗含对时间博弈的无奈。
冬夜独坐感怀时光流逝,追忆故人而不得见的孤寂心境。
独坐 · 老去 · 虫鸣 · 空忆
本诗为五言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理