川上值楼开,寒山四面来。
竹吹人语远,峰碍鸟飞回。
生死别离陌,朝昏云雨堆。
谁知独立意,溅泪落莓苔。
川上值楼开,寒山四面来。
竹吹人语远,峰碍鸟飞回。
生死别离陌,朝昏云雨堆。
谁知独立意,溅泪落莓苔。
河川之上正逢楼阁敞开
寒峭的山峦从四面涌来
竹林风声将人语吹远
山峰阻碍鸟儿飞回
生死别离就在这陌上
朝朝暮暮堆积着云雨
有谁知道我独立的心意
溅落的泪水滴在莓苔上
By the river, the tower opens
Cold mountains press from all sides.
Bamboo soughs, human voices distant
Peaks hinder birds' circling flight.
Life, death, parting on the road
Dawn, dusk, clouds and rain heap high.
Who knows the intent of standing alone?
Tears splash down on moss and berries.
李洞登楼感怀,融身世之悲于阔大景象。
在时空的宏大周期里,个体存在显得渺小而悲怆。
诗人登楼远眺,寒山环绕,感怀生死别离与孤独心境。
独立 · 溅泪 · 别离
本诗为五言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理