西门秦氏女,秀色如琼花。
手挥白杨刀,清昼杀雠家。
罗袖洒赤血,英气凌紫霞。
直上西山去,关吏相邀遮。
婿为燕国王,身被诏狱加。
犯刑若履虎,不畏落爪牙。
素颈未及断,摧眉伏泥沙。
金鸡忽放赦,大辟得宽赊。
何惭聂政姊,万古共惊嗟。
西门秦氏女,秀色如琼花。
手挥白杨刀,清昼杀雠家。
罗袖洒赤血,英气凌紫霞。
直上西山去,关吏相邀遮。
婿为燕国王,身被诏狱加。
犯刑若履虎,不畏落爪牙。
素颈未及断,摧眉伏泥沙。
金鸡忽放赦,大辟得宽赊。
何惭聂政姊,万古共惊嗟。
西门有个姓秦的女子。
容貌秀美如琼玉之花。
手中挥舞着白杨刀。
光天化日之下杀了仇家。
绫罗衣袖洒满鲜血。
英武之气直冲云霄。
径直上西山而去。
守关官吏拦截盘问。
她的丈夫是燕国王室。
她自身却遭诏令下狱。
触犯刑律如同踩上虎背。
毫不畏惧落入虎口。
洁白的脖颈尚未被斩断。
便摧折眉头,伏身于泥沙。
忽然传来金鸡赦令。
死刑得以宽缓赦免。
比起聂政的姐姐有何惭愧?
万古以来都令人惊叹感慨。
A maiden of the Qin clan, west gate's pride,
Her beauty like jade flowers, pure and bright.
Wielding a poplar-wood blade in her hand,
In broad daylight, she slew her foe's whole band.
Silken sleeves splashed with crimson blood,
Heroic spirit soared above purple cloud.
Straight she went up the Western Hill,
Guards tried to stop her, with intent to kill.
Her husband was the King of Yan's own kin,
Yet imperial prison held her within.
Facing punishment like treading on a tiger,
Unafraid of falling to its claws' rigor.
Her fair neck not yet severed by the blade,
Brow furrowed, she bowed in the mud, dismayed.
Suddenly, the golden rooster heralds pardon,
Death sentence commuted, a reprieve given.
Why feel ashamed before Nie Zheng's sister?
Through ages, all will gasp in awe and wonder.
李白咏赞为父报仇的烈女秦女休。
描绘烈女对抗法网的行动,暗含了个人与制度间的激烈博弈。
歌颂秦氏女为父报仇、手刃仇敌的侠义事迹,展现其刚烈英勇气概
报仇 · 英气 · 赦免 · 侠义 · 惊嗟
本诗为乐府诗,押平声韵。
东山书院编辑整理