本师不得已,强为我著书。
知尽百虑遣,名存万象拘。
如何工言子,终日论虚无。
伊人独冥冥,时人以为愚。
本师不得已,强为我著书。
知尽百虑遣,名存万象拘。
如何工言子,终日论虚无。
伊人独冥冥,时人以为愚。
我的师父出于不得已,
勉强为我著书立说。
智慧穷尽则百般忧虑消散,
名相存留则万物形迹拘束。
为何那些巧于言辞的人,
整日谈论虚无?
唯独他一人幽深玄默,
世人却认为他愚钝。
My master, compelled by circumstance,
Forced himself to write books for me.
When knowledge exhausts, all worries disperse;
When names persist, all phenomena bind.
How can those skilled in debate,
All day discuss emptiness?
That person dwells in profound darkness,
Yet contemporaries deem him foolish.
皎然讽喻拘泥文字、空谈虚无之风。
此诗是对名实博弈中,坚守本真者的深刻认同。
诗人借本师著书之事,讽刺世人执着文字名相而背离真道,表达对虚无论辩的批判与对冥寂之境的向往。
虚无 · 冥冥 · 愚
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理