潮阳南去倍长沙,恋阙那堪又忆家。
心讶愁来惟贮火,眼知别后自添花。
商颜暮雪逢人少,邓鄙春泥见驿赊。
早晚王师收海岳,普将雷雨发萌芽。
潮阳南去倍长沙,恋阙那堪又忆家。
心讶愁来惟贮火,眼知别后自添花。
商颜暮雪逢人少,邓鄙春泥见驿赊。
早晚王师收海岳,普将雷雨发萌芽。
潮阳南去比长沙还远,眷念朝廷哪堪又思念家。
心里惊疑愁来只积聚着心火,眼睛知道别后自然添上昏花。
商颜山暮雪行人稀少,邓州郊野春泥驿站遥赊。
早晚朝廷军队收复河海山岳,普降雷雨让万物萌发新芽。
To Chaoyang, southward, farther than Changsha I go,
Yearning for court, how can I bear missing home also?
My heart wonders why sorrow stores only fire's glow;
My eyes know after parting, flowers of blur will grow.
Evening snow on Shangyan, few travelers pass by;
Spring mud in Deng region, the post station seems nigh.
Sooner or later, the royal troops will lands pacify,
And universal thunder-rain will make buds sprout high.
韩愈贬潮州途经邓州时作。
于困顿中寄望王师,展现了士人对治理秩序终将恢复的信念。
诗人贬谪途中既怀恋朝廷又思念家乡,期盼早日收复失地、重获新生。
恋阙 · 忆家 · 王师 · 雷雨 · 萌芽
本诗为七言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理