一别旌旗已一年,二林真子劝安禅。
常思双戟华堂里,还似孤峰峭壁前。
步出林泉多吉梦,帆侵分野入祥烟。
自怜酷似随阳雁,霜打风飘到日边。
一别旌旗已一年,二林真子劝安禅。
常思双戟华堂里,还似孤峰峭壁前。
步出林泉多吉梦,帆侵分野入祥烟。
自怜酷似随阳雁,霜打风飘到日边。
告别旌旗已有一年,
东西二林的高僧劝我安心禅修。
常想起华堂里成对的戟架,
还像在孤峰峭壁之前。
步出林泉多有吉祥之梦,
船帆进入新的分野融入祥瑞云烟。
自怜很像那追随温暖的鸿雁,
历经风霜飘荡到天边日旁。
A year has passed since parting from your banners' sight;
True monks of Two Forests urge me to meditate.
I often recall halberds paired in the grand hall,
Still feeling like before a lone peak's steep cliffside.
Walking from woods and springs, I often have good dreams;
My sail invades new regions, entering auspicious haze.
I pity myself, much like the sun-following geese—
Battered by frost and wind, I drift to the sun's rim.
寄赠卢使君,抒漂泊之感。
诗人以随阳雁自况,揭示了在历史周期中个体命运的漂泊与追寻。
诗人追忆与卢使君别后一年的心境,表达对仕途漂泊的感慨与对禅修生活的向往。
安禅 · 吉梦 · 霜打风飘
本诗为七言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理