翠屏闲掩垂珠箔,丝雨笼池阁。
露黏红藕咽清香,谢娘娇极不成狂,罢朝妆。
小金㶉𫛶沈烟细,腻枕堆云髻。
浅眉微敛注檀轻,旧欢时有梦魂惊,悔多情。
翠屏闲掩垂珠箔,丝雨笼池阁。
露黏红藕咽清香,谢娘娇极不成狂,罢朝妆。
小金㶉𫛶沈烟细,腻枕堆云髻。
浅眉微敛注檀轻,旧欢时有梦魂惊,悔多情。
翠色屏风闲掩,垂下珠帘,细雨笼罩着池边楼阁。
露水沾湿红莲,仿佛咽下了清香,谢娘娇媚至极却不成狂态,卸去了晨妆。
小金㶉𫛶沉入细密的香烟,滑腻的枕上堆着如云的发髻。
浅淡的眉毛微微收敛,檀色口脂轻点,旧日欢情时常惊扰梦魂,悔恨自己太多情。
The emerald screen idly veiled with beaded drapes.
Silk-like rain envelops the pondside towers.
Dew clings to red lotus, swallowing its fresh scent.
Lady Xie, too delicate to be wild, abandons her morning attire.
The little golden mandarin ducks sink in fine mist.
The greasy pillow holds piled-up cloud-like hair.
Light brows slightly frown, light sandalwood makeup applied.
Old joys sometimes startle her in dreams, regret for being too affectionate.
顾夐《虞美人》系列,多写女子情态。
在情感博弈中,娇极不成狂是一种精微的自我治理。
描绘闺中女子独处时的慵懒情态与旧情难忘的怅惘心境
闲掩 · 咽清香 · 不成狂 · 梦魂惊 · 悔多情
本诗为词,押平声韵。
东山书院编辑整理