幽闺小槛春光晚,柳浓花澹莺稀。
旧欢思想尚依依。
翠嚬红敛,终日损芳菲。
何事狂夫音信断,不如梁燕犹归。
画堂深处麝烟微。
屏虚枕冷,风细雨霏霏。
幽闺小槛春光晚,柳浓花澹莺稀。
旧欢思想尚依依。
翠嚬红敛,终日损芳菲。
何事狂夫音信断,不如梁燕犹归。
画堂深处麝烟微。
屏虚枕冷,风细雨霏霏。
幽深闺阁小栏边春光将暮
柳色浓花色淡莺声稀少
对旧日欢爱的思念依然缠绵
翠眉紧皱红妆消减
整日里芳华凋零
为何那狂放之人音信断绝
还不如梁间燕子尚且归巢
画堂深处麝香烟雾微茫
屏风空寂枕头冰凉
微风细雨飘洒不绝
In secluded bower, spring light fades late
Willows dense, flowers pale, few orioles sing
Thoughts of past joys linger, reluctant to abate
With brows knit, rouge faint
All day my beauty wanes
Why has my reckless lord cut off all word?
Even the swallows return to their beam
In painted hall's depth, musk smoke is faintly heard
Screen empty, pillow cold
Fine wind and drizzling rain
顾夐闺怨词,写思妇春暮之愁。
以物候对比构建认知落差,凸显等待中的认同焦虑。
描写闺中女子春日思念远行丈夫的孤寂与哀怨。
春光晚 · 旧欢 · 音信断
本诗为词,押平声韵。
东山书院编辑整理