南园春半踏青时,风和闻马嘶。
青梅如豆柳如丝,日长蝴蝶飞。
花露重,草烟低,人家帘幕垂。
秋千慵困解罗衣,画梁双燕栖。
南园春半踏青时,风和闻马嘶。
青梅如豆柳如丝,日长蝴蝶飞。
花露重,草烟低,人家帘幕垂。
秋千慵困解罗衣,画梁双燕栖。
南园春意正浓时去踏青,风和日丽中听见马儿嘶鸣。
青梅小如豆,柳条细如丝,白日渐长蝴蝶翩翩飞舞。
花儿上露水沉重,草间雾气低垂,人家的帘幕都已垂下。
荡完秋千慵懒困倦,解下罗衣,只见画梁上一双燕子栖息。
In southern garden at mid-spring we go green-treading, / In soft breeze I hear horses neigh.
Green plums like beans, willows like silken threads, / The long day sees butterflies flit.
Heavy dew on flowers, low mist o'er grass, / From houses screens and curtains hang down.
Languid from the swing, she doffs her silken robe, / On painted beam a pair of swallows perch.
冯延巳刻画春日闺中少女的闲适与微妙情思。
春日闲适场景背后,暗含对情感归属与生活秩序的细腻治理。
描绘南园春半踏青时节的闲适景象与闺中女子的慵倦情态
踏青 · 帘幕垂 · 秋千慵困
本诗为词,押平声韵。
东山书院编辑整理