登寺寻盘道,人烟远更微。
石窗秋见海,山霭暮侵衣。
众木随僧老,高泉尽日飞。
谁能厌轩冕,来此便忘机。
登寺寻盘道,人烟远更微。
石窗秋见海,山霭暮侵衣。
众木随僧老,高泉尽日飞。
谁能厌轩冕,来此便忘机。
登上寺庙寻找盘绕的山道
人烟遥远更加稀微
从石窗秋天望见大海
山间暮霭侵染衣衫
众多树木随着僧人一同老去
高处泉流整日飞泻
谁能厌倦官位爵禄
来到此地便会忘却机心
Climb the temple, seek winding way
Human traces distant, faint, and gray
Through stone window, autumn sea in sight
Mountain mist at dusk soaks clothes light
All trees grow old along with the monk
High spring flies down all day, never sunk
Who can tire of honors and state?
Coming here, one forgets scheming fate
登雪窦山僧家,抒忘机之情。
自然山水提供了超越世俗权力博弈的精神归宿。
诗人登访山寺,描绘幽静山景与超脱尘世的心境。
僧家 · 忘机 · 轩冕
本诗为五言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理