窗虚枕簟凉,寝倦忆潇湘。
山色几时老,人心终日忙。
松风半夜雨,帘月满堂霜。
匹马好归去,江头橘正香。
窗虚枕簟凉,寝倦忆潇湘。
山色几时老,人心终日忙。
松风半夜雨,帘月满堂霜。
匹马好归去,江头橘正香。
窗户空敞枕席清凉,
睡意倦怠中思念潇湘。
山色何时会衰老?
人心却终日繁忙。
松风伴着半夜雨,
帘外月光如满堂白霜。
正好独自骑马归去,
江边的橘子正飘香。
Window empty, mat and pillow cool,
Weary in bed, I miss the Xiang River pool.
When will mountain colors grow old?
The human heart is busy, I'm told.
Pine wind brings midnight rain,
Curtain moon fills hall with frost's stain.
My lone horse longs for homeward track,
By riverbank, tangerines smell sweet back.
杜牧羁旅思归,向往自然。
通过山色与人心对比,完成对世俗奔忙的认知超越。
描绘旅途倦怠中对潇湘故地的思念,通过山色、松雨、帘霜等意象表现时光流逝与归心似箭的矛盾心境。
潇湘 · 归去 · 忙 · 老 · 香
本诗为五言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理