牛羊下来久,各已闭柴门。
风月自清夜,江山非故园。
石泉流暗壁,草露滴秋根。
头白灯明里,何须花烬繁。
牛羊下来久,各已闭柴门。
风月自清夜,江山非故园。
石泉流暗壁,草露滴秋根。
头白灯明里,何须花烬繁。
牛羊下山已经很久,
各家都已关闭柴门。
风月自有清朗之夜,
江山已非故国家园。
石泉在幽暗的壁间流淌,
草露滴落在秋根之上。
白发人在灯光明亮里,
何必需要灯花繁盛。
Cattle and sheep have long descended,
Each household has closed its brushwood gate.
Wind and moon grace the clear night themselves,
These rivers and hills are not my homeland.
Stone springs flow down dark cliffs,
Dew drips from grass onto autumn roots.
White-haired in the lamplight,
Why need the abundant lamp-wick blooms?
杜甫晚年漂泊夔州,秋夜思乡。
在清寂夜景中,诗人完成了对故园认同的最终确认。
描绘日暮时分山村寂静景象,抒发羁旅漂泊、故园难归的孤寂之情。
日暮 · 故园 · 秋夜 · 白头 · 闭门
本诗为五言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理