梅蘂腊前破,梅花年后多。
绝知春意好,最奈客愁何。
雪树元同色,江风亦自波。
故园不可见,巫岫郁嵯峨。
梅蘂腊前破,梅花年后多。
绝知春意好,最奈客愁何。
雪树元同色,江风亦自波。
故园不可见,巫岫郁嵯峨。
梅花的花蕾在腊月前就已绽破,
新年后梅花开得更多。
我深知春意美好,
却最无奈客居的愁绪如何排解。
雪与梅树原本同色,
江风也自顾自地兴起波澜。
故乡已然望不见,
只见巫山山峰郁郁苍苍、高峻巍峨。
Plum buds break before the year's end.
Plum blossoms abound after the new year.
I know well spring's delight is fine.
But how can it soothe a traveler's woe?
Snow and trees share the same hue.
The river wind also stirs its own waves.
My homeland is nowhere in sight.
Only the misty, towering Witch's Peak.
杜甫漂泊夔州,见江梅思乡。
客愁与春意的博弈,凸显了个人在时代周期中的无力感。
诗人借江边梅花早开抒发客居思乡之情,以雪梅同色、江风自波的景象烘托孤寂心境。
客愁 · 故园 · 江风
本诗为五言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理