巫山不见庐山远,松林兰若秋风晚。
一老犹鸣日暮钟,诸僧尚乞斋时饭。
香炉峰色隐晴湖,种杏仙家近白榆。
飞锡去年啼邑子,献花何日许门徒。
巫山不见庐山远,松林兰若秋风晚。
一老犹鸣日暮钟,诸僧尚乞斋时饭。
香炉峰色隐晴湖,种杏仙家近白榆。
飞锡去年啼邑子,献花何日许门徒。
不见巫山,庐山遥远,
松林中的寺院秋风萧瑟天色晚。
一位老僧仍在敲响日暮的钟声,
众僧还在乞讨斋饭。
香炉峰的美景倒映在晴日湖中若隐若现,
种植杏树的仙家住处靠近白榆。
去年高僧飞锡远行令邑人悲啼,
献花的弟子何日才能得到许可(追随)?
Mount Wu unseen, Mount Lu is far away,
In pine woods, the temple feels autumn wind at dusk.
An old monk still tolls the evening bell,
Monks still beg for their meal at fasting time.
The hues of Incense Burner Peak hide in the sunlit lake,
The immortal who planted apricots dwells near the white elm.
Last year, the flying monk's staff made the villagers weep,
When will flower offerings be permitted to disciples?
杜甫描绘并怀念一位高僧及其兰若。
通过空间距离与僧侣清修,映射出世事变迁中恒定精神坐标的认知。
描绘秋日山寺的萧瑟景象与僧侣清苦生活,隐含对佛门清修与尘世距离的感慨。
秋风 · 钟声 · 斋饭
本诗为七言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理