悠悠南山云,濯濯东流水。
念我平生欢,托居在东里。
失既不足忧,得亦不为喜。
安贫固其然,处贱宁独耻。
云闲虚我心,水清澹吾味。
云水俱无心,斯可长伉俪。
悠悠南山云,濯濯东流水。
念我平生欢,托居在东里。
失既不足忧,得亦不为喜。
安贫固其然,处贱宁独耻。
云闲虚我心,水清澹吾味。
云水俱无心,斯可长伉俪。
悠悠的南山云。
清澈的东流水。
思念我平生的欢乐。
托身居住在东里。
失去本不值得忧愁。
得到也不成为喜事。
安于贫困本应如此。
处于卑贱岂独我羞耻?
云闲适使我心空明。
水清澈淡化我的欲味。
云与水都无心机。
这便可长久为伴。
Leisurely clouds over Southern Mountain.
Sparkling water flowing east.
Thinking of my lifelong joys.
I dwell in the eastern village.
Loss is not enough to worry.
Gain is not a cause for joy.
Content with poverty is natural.
Being lowly, why feel shame alone?
Clouds at ease empty my heart.
Clear water dilutes my taste.
Clouds and water both mindless.
This can make a lasting couple.
唐代士人表达安贫乐道、寄情山水。
以云水为喻,展现了士人超越得失博弈后的精神自足。
借云水无心之态,表达安贫处贱、超然物外的人生态度。
无心 · 安贫 · 伉俪
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理