生长在荥阳,少小辞乡曲。
迢迢四十载,复向荥阳宿。
去时十一二,今年五十六。
追思儿戏时,宛然犹在目。
旧居失处所,故里无宗族。
岂唯变市朝,兼亦迁陵谷。
独有溱洧水,无情依旧绿。
生长在荥阳,少小辞乡曲。
迢迢四十载,复向荥阳宿。
去时十一二,今年五十六。
追思儿戏时,宛然犹在目。
旧居失处所,故里无宗族。
岂唯变市朝,兼亦迁陵谷。
独有溱洧水,无情依旧绿。
我生长在荥阳
年少时离开了故乡
漫长的四十年后
又来到荥阳住宿
离开时十一二岁
今年已经五十六
追忆儿时嬉戏情景
仿佛还在眼前
旧居已找不到地方
故乡也没有了宗族
何止是市朝变迁
连山陵河谷都已改易
只有那溱水和洧水
无情地依旧碧绿。
I grew up in Xingyang
Left my hometown young.
After a long forty years
I lodge in Xingyang again.
I left at eleven or twelve
This year I am fifty-six.
Recalling my childhood play
Vividly it still seems before my eyes.
My old home has lost its place
My native village has no clan.
Not only have markets and courts changed
But hills and valleys have shifted too.
Only the Zhen and Wei rivers remain
Heartless, still as green as ever.
白居易暮年返乡,感物是人非。
以不变的自然反衬巨变的人世,触及文明周期中的认同消解。
诗人时隔四十年重返故乡荥阳,追忆童年时光,感叹物是人非,唯有无情绿水依旧流淌。
少小 · 旧居 · 无情 · 绿水 · 追思
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理