忆时相逢甲午年,与君同赋送春篇。
等闲又见春风老,更捧新吟一惘然。
万树红芳落渐稀,浮荣能得几多时。
孤根未识阳和力,春去春来两不知。
忆时相逢甲午年,与君同赋送春篇。
等闲又见春风老,更捧新吟一惘然。
万树红芳落渐稀,浮荣能得几多时。
孤根未识阳和力,春去春来两不知。
回忆那时我们相逢在甲午年,
与你一同创作了送别春天的诗篇。
如今闲散地又见春风衰老,
再次捧读新作,心中一片怅惘茫然。
千万树红花纷纷凋落,渐渐稀疏,
浮华的荣耀能维持多少时日?
孤零零的根须不曾体会阳和之力,
春去春来,两者它都无从知晓。
We met and parted in the year of Jiawu,
Together we wrote verses to bid spring adieu.
Now idly I see the spring wind grow old again,
Holding new lines, I'm lost in a wistful pain.
A myriad trees shed their red blooms, sparse and few,
How long can floating glory stay in view?
The lonely root knows not the warm sun's might,
Spring comes and goes, both hidden from its sight.
通过共同文本创作,构建并强化了历史性的文化认同。
追忆昔日与友人共赋送春诗篇的相逢情景,抒发怀旧之情。
本诗为七言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理