一别三秋一日如,望中红叶已萧踈。
曾闻眷注行优召,自顾衰迟未退居。
在昔游从今道旧,平生事契敢忘初。
古人最重交情久,堪笑当年汉耳余。
一别三秋一日如,望中红叶已萧踈。
曾闻眷注行优召,自顾衰迟未退居。
在昔游从今道旧,平生事契敢忘初。
古人最重交情久,堪笑当年汉耳余。
一别三秋,感觉却如一日般短暂;
遥望之中,红叶已然稀疏零落。
曾听闻皇上眷顾,行将优诏召还,
自顾衰老迟缓,却仍未退居休养。
往昔交游,如今叙说旧日情谊,
平生志趣相投,岂敢忘却当初?
古人最看重长久维持的交情,
可笑当年汉代张耳、陈馀那样的朋友最终反目。
Three autumns apart feels like a single day's span;
Gazing afar, red leaves now scatter sparse and wan.
I heard of royal favor summoning with grace;
But, seeing my decline, I've not yet left my place.
Recalling past companionship, we speak of days of yore;
How dare I forget the bond that in our hearts we bore?
The ancients valued most a friendship long and true—
Laughable, those Han-era friends who proved untrue.
红叶萧疏揭示了时间周期的不可逆性。
抒发久别重逢的感慨与时光流逝的怅惘。
本诗为七言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理