生涯一茅屋,物役忘万殊。
再为东诸侯,作军搜被庐。
追寻念往迹,六鹢惭宋都。
浩歌记土风,谁能和且趋。
自笑良巳隘,真成撅株拘。
聊云效知止,未敢伤廉隅。
兹山阅人多,龙蟠委崎岖。
寄我千里目,笻枝尚堪扶。
但愁见中原,惊心怆嗟吁。
何由返我室,小径遵芋区。
未用怀远游,苍茫赋三闾。
明当秣吾马,解组戒仆夫。
生涯一茅屋,物役忘万殊。
再为东诸侯,作军搜被庐。
追寻念往迹,六鹢惭宋都。
浩歌记土风,谁能和且趋。
自笑良巳隘,真成撅株拘。
聊云效知止,未敢伤廉隅。
兹山阅人多,龙蟠委崎岖。
寄我千里目,笻枝尚堪扶。
但愁见中原,惊心怆嗟吁。
何由返我室,小径遵芋区。
未用怀远游,苍茫赋三闾。
明当秣吾马,解组戒仆夫。
生涯如同一间茅屋,
忘却万物差役的束缚。
再次成为东方诸侯,
在军营演练,整备武库。
追寻怀念往昔事迹,
像六鹢退飞,愧对宋都。
放声高歌记载乡土风俗,
谁能应和且跟随同趋?
自笑自己确实狭隘,
真成了守株待兔的愚夫。
姑且说效仿知止之道,
不敢损伤廉洁的棱角。
这座山阅历过许多人,
如龙盘曲,委身于崎岖。
寄给我远望千里的目光,
竹杖尚且能够扶助。
只是忧愁望见中原,
内心惊动,悲伤叹息。
怎样才能返回我的居室?
沿着种芋的小径行走。
还未兴起远游的怀抱,
苍茫中赋诗怀念三闾大夫。
明天就将喂饱我的马,
解下印绶,告诫仆夫。
My life, a simple thatched hut's space,
Forget the myriad things, their chase.
Again a lord in eastern lands,
Drilling troops on training sands.
Tracing past deeds, memories unfold,
Like six ducks shamed in Song of old.
A hearty song records the local lore,
Who can harmonize and follow more?
I laugh at my own narrow view,
Truly a stump-watcher, stuck and true.
I claim to know when to stop, it seems,
Yet dare not harm my honest beams.
This mountain has seen many come and go,
Like a coiled dragon in rugged row.
It lends me eyes to see a thousand miles,
My bamboo staff still aids my trials.
But sorrow strikes to see the Central Plain,
Heart startled, sighing in pain.
How can I return to my own room?
A small path through taro fields in bloom.
Not yet for distant journeys I yearn,
Vast and vague, for Qu Yuan I mourn.
Tomorrow I'll feed my horse at dawn,
Unbuckle my seal, tell servants to be gone.
在物质简朴中寻求精神认同的超越。
诗人以茅屋生涯自况,忘却外物纷扰,追求超然物外的精神境界。
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理