过湖见远岫,澹若横碧烟。
晨蔚动霁晖,春滋涵雨鲜。
人世那有此,必疑是庐山。
宿惊恍未定,欲问无暇言。
落日泊四望,诸峰森在前。
老夫急亲指,舟子答果然。
平地起屏障,倚空开旗旜。
潜抱秀润质,不露奇怪颜。
乃知名山尊,未与凡岭班。
严重王公体,雍容德人贤。
何必出锋锐,要骇俗子观。
坐令我生敬,瞻仰忘忧端。
更待孤月出,开篷望晴峦。
过湖见远岫,澹若横碧烟。
晨蔚动霁晖,春滋涵雨鲜。
人世那有此,必疑是庐山。
宿惊恍未定,欲问无暇言。
落日泊四望,诸峰森在前。
老夫急亲指,舟子答果然。
平地起屏障,倚空开旗旜。
潜抱秀润质,不露奇怪颜。
乃知名山尊,未与凡岭班。
严重王公体,雍容德人贤。
何必出锋锐,要骇俗子观。
坐令我生敬,瞻仰忘忧端。
更待孤月出,开篷望晴峦。
渡过湖泊,望见远处的山峰,
淡雅得如同横陈的碧色烟霞。
晨雾在晴光中流动,
春天的湿润蕴含着雨后的鲜妍。
人世间怎会有这样的景致?
我必定怀疑这就是庐山。
投宿时惊疑恍惚,心神未定,
想要询问,却无暇开口。
落日时分,停泊在四望山下,
群峰森然罗列在眼前。
老夫急切地亲自指点,
船夫答道:“果然是它。”
从平地上耸起一道屏障,
倚着天空展开如旌旗。
内蕴秀美温润的资质,
却不显露奇崛怪异的容貌。
于是知道名山的尊贵,
不与平凡的山岭同列。
庄严如王公的体态,
雍容似贤德之人的风度。
何必显露锋锐的棱角,
只为惊骇俗人的观瞻?
坐在这里令我生出敬意,
仰望之中忘却了忧愁。
还要等待孤月升起,
敞开船篷,眺望晴空下的山峦。
Crossing the lake, I see distant peaks,
Pale as a band of azure mist.
Morning clouds stir in the clearing light,
Spring's moisture holds the rain's fresh gleam.
How can such a sight exist in the mortal world?
Surely, this must be Mount Lu.
Startled in my lodging, still dazed and unsure,
I wish to ask, but have no time for words.
At sunset, I moor at Siwang Hill,
All its peaks stand dense before me.
The old man points eagerly,
The boatman answers, "Indeed, it is."
From level ground, a screen rises up,
Leaning against the sky, banners unfurl.
Holding hidden beauty, a moist and tender essence,
It shows no strange or startling face.
Thus I learn a famed mountain's dignity,
Not ranked with ordinary ridges.
Solemn as a prince's bearing,
Gracious as a virtuous sage.
Why must it show sharp edges,
Just to startle common eyes?
Seated here, I'm filled with reverence,
Gazing up, I forget my cares.
I'll wait until the lone moon rises,
Open the awning, view the clear ridges in the light.
远山如烟,体现对自然景观的朦胧认知与审美。
远望庐山如横碧烟,勾勒出静谧朦胧的山水画卷。
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理