夜雨暗点滴,窗风冷掀翻。
藜床卧幽独,好梦俄惊残。
故人在何处,远隔烟水村。
欹枕不复见,伤心涕汍澜。
夜雨暗点滴,窗风冷掀翻。
藜床卧幽独,好梦俄惊残。
故人在何处,远隔烟水村。
欹枕不复见,伤心涕汍澜。
夜雨在昏暗中滴落,暗淡无声。
窗边的风寒冷,突然吹起。
躺在藜草铺的床上,我幽居独处。
一场好梦,忽然被惊破消散。
老朋友如今在什么地方呢?
远隔着烟水朦胧的村庄。
斜靠着枕头,再也见不到他。
内心悲伤,泪水涟涟而下。
The night rain drips in darkness, dim and drear.
The window wind blows cold, a sudden gust.
On my crude bed, I lie in lonely fear.
A sweet dream, startled, crumbles into dust.
Where is my friend now, in what distant place?
Far beyond misty waters, village-bound.
I lean on pillow, gone without a trace.
My heart is wounded, tears come streaming down.
在孤寂的治理中,个体对情感纽带的认同愈发强烈。
夜雨孤窗,寒风凄清,表达对友人的深切思念。
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理