浮生飘泊委蓬蒿,洴澼无封敢叹劳。
心学古人方有愧,身从衰俗忽为髙。
苟惭枉道干箪食,肯谓非时爱一毛。
末学从兹益知守,善人不鄙与华褒。
浮生飘泊委蓬蒿,洴澼无封敢叹劳。
心学古人方有愧,身从衰俗忽为髙。
苟惭枉道干箪食,肯谓非时爱一毛。
末学从兹益知守,善人不鄙与华褒。
浮沉不定的人生漂泊流离,委身于蓬蒿野草之间;
像漂洗丝絮般劳作却无封赏,岂敢叹息辛劳?
内心效法古人,才感到惭愧;
身处衰败的世俗中,忽然被视为高洁。
如果羞愧于违背正道去求取一箪食,
怎肯说不是时候而吝惜一根毫毛?
我这末学后进从此更懂得持守;
善人不轻视我,反而给予华美的称颂。
A drifting life, cast adrift among weeds and thorns;
Toiling without reward, dare I sigh at my toil?
Studying the ancients, my heart is filled with shame;
Yet amidst a decaying age, my stature suddenly rises high.
If ashamed to bend the Way for a bowl of rice,
How could I claim to love a single hair in untimely times?
From this, a late learner better knows to hold fast;
The good man does not scorn, but offers praise and honor.
漂泊生涯是对社会流动与资源博弈的认知。
以浮萍漂泊、劳苦无封自况,表达人生困顿与不甘沉沦的复杂心绪。
本诗为七言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理