槿花朝开暮还坠,妾身与花宁独异。
忆昔相逢俱少年,两情未许谁最先。
感君绸缪逐君去,成君家计良辛苦。
人事反复那能知,谗言入耳须臾离。
嫁时罗衣羞更著,如今始悟君难托。
君难托,妾亦不忘旧时约。
槿花朝开暮还坠,妾身与花宁独异。
忆昔相逢俱少年,两情未许谁最先。
感君绸缪逐君去,成君家计良辛苦。
人事反复那能知,谗言入耳须臾离。
嫁时罗衣羞更著,如今始悟君难托。
君难托,妾亦不忘旧时约。
木槿花早晨开放傍晚就凋落;
我的身世与花朵难道有何不同?
回忆当初相逢,我们都还年少,
两情相悦,未曾言明谁先动情。
被你的深情打动,我随你而去,
操持你的家计,实在非常辛苦。
人事反复无常,怎能预知?
谗言传入耳中,顷刻间便分离。
出嫁时的罗衣,羞于再穿;
如今才明白你难以托付终身。
你难以托付,
我也未曾忘记旧日的誓约。
Hibiscus flowers bloom at dawn and wither by dusk;
Is my fate, and the flower's, truly any different?
I recall when we first met, both in our youth,
Our affections, unspoken, which came first none could tell.
Moved by your earnest love, I followed you away,
To manage your household, truly a toilsome endeavor.
Human affairs are fickle, who can foresee them?
Slander enters the ear, and in a moment, we part.
My wedding silks I shame to wear again,
Now at last I realize you are hard to rely on.
You are hard to rely on,
Yet I still cannot forget our former vow.
借物喻情,暗喻情感关系中承诺与背叛的永恒博弈。
以朝开暮落的木槿花自比,抒发女子对爱情易逝、夫君难托的哀怨。
本诗为杂言诗,押平声韵。
东山书院编辑整理