几岁远辞家,劳生讵有涯。
客居终不稳,诗鬓独先华。
扫叶江风厉,侵床山月斜。
念归归未得,清梦入烟霞。
几岁远辞家,劳生讵有涯。
客居终不稳,诗鬓独先华。
扫叶江风厉,侵床山月斜。
念归归未得,清梦入烟霞。
离家远行已有数年光阴,
劳碌的人生怎会有边际?
客居终究不能安稳,
唯独诗人的鬓发率先斑白。
江风猛烈,扫荡着落叶,
山月斜照,侵入了床帷。
思念归去却未能归去,
清朗的梦境融入了烟霞之中。
Years have passed since I left my home afar,
How can a toilsome life know where its boundaries are?
A sojourner's dwelling is never stable in the end,
Only my poet's temples率先 turn grey, my friend.
River wind sweeps leaves with a fierce might,
Mountain moonlight slants, invading my bed at night.
Yearning for return, yet return I cannot attain,
Into the mist and haze my clear dreams remain.
对劳生无涯的认知,触及生命周期的疲惫感。
感叹常年离家奔波,人生劳苦似乎没有尽头。
本诗为五言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理