清霜群籁息,淡晓一星留。
野竹寒方翠,溪云夜不收。
月明山路迳,霜湿布衣裘。
羁旅令人瘁,衰羸亦自羞。
清霜群籁息,淡晓一星留。
野竹寒方翠,溪云夜不收。
月明山路迳,霜湿布衣裘。
羁旅令人瘁,衰羸亦自羞。
清霜使万籁俱寂,拂晓时一颗孤星残留。
野外的竹子天寒方显苍翠,溪上的云气整夜未曾收拢。
月光照亮了山间小路,寒霜浸湿了粗布衣袍。
羁旅生涯令人憔悴,衰老瘦弱也自觉羞愧。
The clear frost silences all sounds, the dawn retains a single star.
The wild bamboo, in cold, shows its true green; the creek clouds, through night, do not disperse.
The moon brightens the mountain path; the frost dampens my cloth robe.
This journey wearies the traveler; my frail form brings me shame.
晨星独留隐喻时间周期中恒常与瞬息的辩证。
捕捉霜晨将晓、万籁俱寂时孤星犹在的静谧画面,意境清冷幽远。
本诗为五言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理