斗觉琼枝瘦,慵开宝鉴妆。
临风恐仙去,倚扇怯歌长。
绿桂薰轻服,灵符佩缥囊。
西邻空自赋,不解到君傍。
斗觉琼枝瘦,慵开宝鉴妆。
临风恐仙去,倚扇怯歌长。
绿桂薰轻服,灵符佩缥囊。
西邻空自赋,不解到君傍。
忽然惊觉自己如玉的枝干般消瘦。
慵懒地,不愿打开宝镜梳妆。
临风而立,恐怕自己会如仙子般随风而去。
倚着团扇,怯于将悠长的歌儿吟唱。
绿桂的香气熏染着我轻薄的衣裳。
灵验的符咒佩戴在青白色的丝囊。
西边的邻居徒然地吟诗作赋。
却不明白如何能够来到你的身旁。
Suddenly I feel my jade-like limbs grow thin.
Too languid to adorn before the mirror bright.
Fearing the wind might waft my fairy form away.
I lean on my fan, too shy to sing my plight.
Green cassia scents my light robe with its perfume.
A mystic charm is hung within my pale silk purse.
My neighbor to the west composes verses in vain.
For he knows not the way to reach your side, or worse.
通过物象映射内心状态,体现对自我认同的细腻审视。
以梅枝瘦削、懒于梳妆的意象,含蓄传达女子孤寂自怜的心境。
本诗为五言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理