自尔归我家,未尝厌贫窭。
夜缝每至子,朝饭辄过午。
十日九食齑,一日傥有脯。
东西十八年,相与同甘苦。
本期百岁恩,岂料一夕去。
尚念临终时,拊我不能语。
此身今虽存,竟当共为土。
自尔归我家,未尝厌贫窭。
夜缝每至子,朝饭辄过午。
十日九食齑,一日傥有脯。
东西十八年,相与同甘苦。
本期百岁恩,岂料一夕去。
尚念临终时,拊我不能语。
此身今虽存,竟当共为土。
自从你嫁到我家,从未嫌弃过贫穷困苦。
夜里缝纫常到子时,早饭往往过了正午。
十天有九天吃咸菜,一天或许能有干肉。
四处奔波十八年,我们一同经历甘苦。
本期望百年恩情,哪料到一夜离去。
还记得临终之时,你抚着我不能言语。
我如今虽然活着,终将与你一同化为尘土。
Since you came to my home, you never despised our poverty.
Sewing each night till midnight, breakfast often past noon we'd see.
Nine days out of ten we ate pickles, one day perhaps had meat with glee.
East and west for eighteen years, we shared both bitter and sweet decree.
We hoped for a century of love, who knew you'd leave in one night's spree.
I still recall your final moments, patting me, unable to speak with plea.
This body now though still exists, in the end will join you as earth, carefree.
在贫困生活的共同体中,构建了坚韧的情感认同。
追忆亡妻不嫌家贫、同甘共苦的过往,抒发了深切的怀念与悲伤。
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理