先观雍姬舞六幺,妍葩发艳春风摇。
舞罢英英书大字,玉指握管浓云飘。
风驰雨骤起变怪,文鳐昼飞明珠跳。
席客聚立惊且叹,笔何劲健人柔夭。
昔时裴旻能剑舞,丹青助气精神超。
艺虽不同意有会,世事相假非一朝。
先观雍姬舞六幺,妍葩发艳春风摇。
舞罢英英书大字,玉指握管浓云飘。
风驰雨骤起变怪,文鳐昼飞明珠跳。
席客聚立惊且叹,笔何劲健人柔夭。
昔时裴旻能剑舞,丹青助气精神超。
艺虽不同意有会,世事相假非一朝。
先是观赏雍姬跳《六幺》舞,
她如艳丽的花朵在春风中摇曳生姿。
舞罢,她挥毫书写大字,
玉指握笔,墨迹如浓云飘浮。
笔势如风雨疾驰,骤起奇变,
似文鳐鱼白日飞腾,明珠跳跃。
席间宾客聚立,惊叹不已,
笔力何等雄健,人却如此柔美纤巧。
昔日裴旻擅长剑舞,
丹青助长气势,精神超然物外。
艺术形式虽不同,但意趣相通,
世事相互借鉴,并非一朝一夕之事。
First, I watch Lady Yong perform the 'Six Yao' dance,
Her beauty blooms, swaying in the spring breeze.
After the dance, she writes large characters with grace,
Her jade fingers grip the brush, thick clouds drift.
Like wind and rain rushing, strange transformations arise,
The Wenyao fish flies by day, bright pearls leap.
Guests gather, standing amazed and sighing,
How vigorous the brush, how soft and fair the lady!
In old times, Pei Min could dance with his sword,
Painting and spirit soared, his energy transcended.
Though arts differ, their essence converges,
Worldly affairs borrow from each other, not just for a day.
书法艺术的美感源于对动态与韵律的深刻认知。
观赏王氏书法,描绘其如舞姿般灵动、如春花般绚烂的艺术美感。
本诗为七言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理