岁暮少懽愉,况复婴病苦。
闭门每厌客,幸此连日雨。
寒炉火复焰,乃若相媚妩。
披衣坐壁角,妙处时一暏。
风声耿初夜,有句或未吐。
还书问故人,可复一笑许。
岁暮少懽愉,况复婴病苦。
闭门每厌客,幸此连日雨。
寒炉火复焰,乃若相媚妩。
披衣坐壁角,妙处时一暏。
风声耿初夜,有句或未吐。
还书问故人,可复一笑许。
岁末少有欢愉,
何况又被疾病所苦。
闭门谢客,常厌烦来客,
幸好这连日阴雨。
寒炉中的火重新燃起火焰,
竟像在相互献媚取悦。
披衣坐在墙角,
妙处时时能瞥见一二。
风声在初夜依然清晰,
有些诗句或许还未倾吐。
回信问候老朋友,
是否还能报以一笑应许。
Year's end brings little cheer,
And worse, by illness bound.
I shut my door, tired of guests near,
Thankful for rain's continuous sound.
The cold stove's flame rekindles bright,
As if to charm with tender light.
Sitting by the wall, wrapped in my gown,
I glimpse a wondrous sight now and then.
The wind's voice lingers through the early night,
Some lines of verse may yet remain unwrit.
I write back to old friends to ask,
If they might grant a smile, a simple gift.
岁末病苦,是对生命脆弱周期的深刻体认。
描绘年末病中孤苦凄凉的境遇。
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理