衣冠尚作闲身祟,粱肉终非退士宜。
惟有褐裘并豆饭,尚能相伴到期颐。
衣冠尚作闲身祟,粱肉终非退士宜。
惟有褐裘并豆饭,尚能相伴到期颐。
华美的衣冠仍是困扰我闲散之身的祸祟,
精美的饭食终究不是隐退之士所应享用。
唯有粗布皮袍和豆饭,
尚能陪伴我直到寿终。
Fine robes and hats still haunt my idle frame as bane,
Rich fare and meat are never fit for a retired man.
Only in coarse fur coat with beans and rice I remain,
That can accompany me till my life's end span.
身份符号与生活选择博弈,指向个体价值重构。
反思士人身份与退隐生活的矛盾,表达对功名富贵的疏离与对清贫自守的坚持。
本诗为七言绝句,押平声韵。
东山书院编辑整理