一雨洗旱尘,吾庐气疏豁。
土润竹萌出,水长渔舟活。
桑麻郁千里,夹道光如泼。
凭高望归云,更觉原野阔。
沉忧宽旅食,分喜到僧钵。
但仰皇天慈,不必尤旱魃。
一雨洗旱尘,吾庐气疏豁。
土润竹萌出,水长渔舟活。
桑麻郁千里,夹道光如泼。
凭高望归云,更觉原野阔。
沉忧宽旅食,分喜到僧钵。
但仰皇天慈,不必尤旱魃。
一场雨洗去了干旱的尘土,
我的茅屋空气变得疏朗开阔。
土壤湿润,竹笋破土而出,
河水上涨,渔舟又能灵活穿行。
桑树和麻绵延千里,郁郁葱葱,
夹道两旁,光线明亮如水泼洒。
凭靠高处,眺望归去的云彩,
更觉得原野无比辽阔。
深沉的忧愁得以宽解,旅途的饮食也觉清淡,
这份喜悦甚至分享到了僧人的钵盂。
只需仰仗皇天的仁慈,
不必去责怪那造成干旱的旱魃。
A rain washes away the drought's dust,
My cottage breathes, airy and free.
The moistened earth sprouts bamboo shoots,
The rising water lets fishing boats glide.
Mulberry and hemp stretch for miles in lush green,
Flanking the road, light spills like poured water.
Leaning high, I gaze at clouds returning home,
And feel the wild plains stretch even wider.
Deep worries ease, my traveler's meal is lightened,
Shared joy extends even to the monk's bowl.
I only look up to Heaven's mercy,
No need to blame the drought demon's toll.
自然周期中的治理,让环境回归平衡。
久旱逢甘霖,诗人欣喜于雨洗尘埃、居所清爽。
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理