危磴盘纡上翠微,倚天楼观碧参差。
雨来海气先横骛,风恶松柯尽倒垂。
孤鹘归巢翅翎重,断鸿觅伴语声悲。
人间万事难禁老,醉抚阑干欲暮时。
危磴盘纡上翠微,倚天楼观碧参差。
雨来海气先横骛,风恶松柯尽倒垂。
孤鹘归巢翅翎重,断鸿觅伴语声悲。
人间万事难禁老,醉抚阑干欲暮时。
险峻的石径盘旋而上,通向青翠的山巅,
倚天而立的楼台观阁,在碧空中参差连绵。
雨将来时,海上雾气率先奔腾翻滚,
狂风肆虐,松树的枝柯全都倒垂低悬。
孤鹰归巢,翅膀和翎毛显得沉重,
失群的鸿雁寻觅伴侣,鸣叫声声悲切。
人世间万事万物都难以抵挡衰老,
醉意中抚摸着栏杆,已是黄昏欲暮之时。
A winding, perilous path climbs up the emerald peak,
Towers against the sky stand in azure, jagged and bleak.
Before the rain, sea mists come galloping far and wide;
In fierce winds, pine boughs all hang downward, bent aside.
A lone falcon returns to its nest, its wings grown weary;
A stray wild goose seeks company, its cries sad and dreary.
Of all mortal affairs, none can defy aging's might,
Drunk, I lean on the rail as dusk descends into night.
凭吊历史遗迹的雄浑气象,隐含对政治博弈与功业周期的慨叹。
描绘登临卧龙山所见巍峨楼观,抒发怀古与壮志未酬之情。
本诗为七言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理