庭空叶飞秋,村迥鸠唤雨。
新凉入巾褐,老子颠欲舞。
凭高望稽山,秀色溢天宇。
一镜三百里,水落分别浦。
凄凉吊禹穴,秦汉未为古。
世俗谁与归,吾其老农圃。
庭空叶飞秋,村迥鸠唤雨。
新凉入巾褐,老子颠欲舞。
凭高望稽山,秀色溢天宇。
一镜三百里,水落分别浦。
凄凉吊禹穴,秦汉未为古。
世俗谁与归,吾其老农圃。
庭院空寂,秋叶纷飞,
村落遥远,斑鸠啼叫着唤雨。
新的凉意透入头巾和褐衣,
老夫我高兴得几乎要颠狂起舞。
凭靠高处眺望稽山,
秀丽的景色弥漫于天地之间。
像一面镜子绵延三百里,水面下落,
显现出分散的浦岸。
心情凄凉,凭吊大禹的陵穴,
秦汉时代在此也显得不算古老。
这世俗之中我能与谁同道归去?
我大概要终老于农圃之间了。
The courtyard empty, leaves fly in autumn air,
The village distant, doves call for the rain.
A fresh coolness seeps into my robe and hair,
This old man feels a dizzy joy, insane.
From high I gaze upon Mount Kuaiji's height,
Its splendid hues suffuse the vault of sky.
A mirror three hundred li, water bright,
Recedes, revealing separate shores nearby.
In desolation, I mourn at Yu's tomb,
The Qin and Han seem not so ancient here.
With whom in this vulgar world should I find room?
I'll be an aged farmer, year by year.
自然周期中体悟生命律动与个体认同。
描绘秋日山亭晚凉,落叶飞空、鸠鸟唤雨的萧瑟村野景象。
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理