半生浪走跨秦吴,白首还如筮仕初。
冻芋浊醪邀里巷,昏烟湿雪暗郊墟。
穷空敢恨寒无褐,忧患元因出有车。
笑掩陈编聊自慰,古来冨贵羡樵渔。
半生浪走跨秦吴,白首还如筮仕初。
冻芋浊醪邀里巷,昏烟湿雪暗郊墟。
穷空敢恨寒无褐,忧患元因出有车。
笑掩陈编聊自慰,古来冨贵羡樵渔。
半生漂泊,足迹跨越秦地与吴地,
头发已白,处境却仍如初次占卜求官时一般。
用冻芋和浊酒邀请邻里相聚,
暮色中的炊烟与湿雪使郊野村落显得昏暗。
贫穷空乏,岂敢怨恨严寒而无粗布衣?
忧患本就源于拥有车马(而出仕奔波)。
笑着合上古籍,姑且自我安慰,
自古以来,富贵之人反而羡慕砍柴捕鱼的隐逸生活。
Half a life I roamed, crossing Qin and Wu,
White-haired, still like when first I sought a post.
Frozen taro, murky wine, I call the neighbors in,
Dusk smoke, damp snow, darken the outskirts dim.
Poor and bare, dare I hate the cold, lacking a coat?
Worry and woe stem from owning a carriage.
Smiling, I close old books to console myself—
Since ancient times, wealth and rank envy woodcutters and fishers.
半生浪走后的反思,是对个人生命周期的深刻治理。
回顾半生奔波,白首犹如初仕,抒发了岁月流逝、壮志未酬的深沉感慨。
本诗为七言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理