秋夕高斋病始轻,物华凋落岁峥嵘。
蟹黄旋擘馋涎堕,酒渌初倾老眼明。
提笔诗情还跌宕,倒床药褁尚纵横。
闲愁恰似憎人睡,又起挑灯听雨声。
秋夕高斋病始轻,物华凋落岁峥嵘。
蟹黄旋擘馋涎堕,酒渌初倾老眼明。
提笔诗情还跌宕,倒床药褁尚纵横。
闲愁恰似憎人睡,又起挑灯听雨声。
秋日傍晚,高斋之中,病痛才开始减轻;
万物华彩凋零,岁月显得峥嵘艰难。
刚剥开蟹黄,馋涎就滴落下来;
初倾出新滤的绿酒,老花的眼睛顿时清明。
提笔作诗,诗情依然起伏跌宕;
卧倒床上,药包还纵横散乱着。
闲愁仿佛憎恶我入睡,
于是又起身挑亮灯芯,聆听雨声。
In autumn dusk, my high study, illness begins to lighten;
Nature's splendor fades, the year stands steep and stark.
Fresh crab roe picked, a glutton's drool falls down;
New green wine poured, my aged eyes grow clear.
Taking up the brush, poetic feeling still surges and falls;
Lying in bed, medicine wrappers yet lie scattered.
Idle sorrow seems to hate my sleep,
And rising again, I trim the lamp to listen to the rain.
病愈观物华凋落,体现对自然周期与生命韧性的认知。
病愈后面对秋夕凋零、岁月峥嵘的复杂心境。
本诗为七言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理