一榻留人去便垂,自惭非友亦非师。
初无伎俩惟贪酒,遇有工夫或赋诗。
晒日枣林红磊落,响风桐叶碧参差。
人家正做鲈鱼鲙,老子秋来却自悲。
一榻留人去便垂,自惭非友亦非师。
初无伎俩惟贪酒,遇有工夫或赋诗。
晒日枣林红磊落,响风桐叶碧参差。
人家正做鲈鱼鲙,老子秋来却自悲。
一张坐榻为客人留着,人走便垂放下来;
我自觉惭愧,既非朋友也非老师。
原本没有别的本事,只是贪恋杯中之物;
遇到有闲暇功夫时,或许就写写诗。
枣林中的枣子被日光晒得红艳艳的,累累垂垂;
梧桐叶在风中作响,碧绿的叶子参差披拂。
别人家正在精心烹制鲈鱼脍,享受美味;
老夫我面对秋日来临,却独自感到悲伤。
A mat is left for guests, rolled down when they depart;
I feel ashamed, being neither friend nor teacher true.
No special skills I own, but crave the wine's sweet art;
When leisure time allows, I might compose verse new.
Dates in the grove, sun-drenched, in crimson clusters lie;
Phoenix leaves rustle in the breeze, a jade-green hue.
While others feast on sliced perch, a joyful cry,
This old man grieves alone as autumn comes anew.
对自我社会角色认同的深刻反思。
自愧才德不足,无法为来访者提供指引。
本诗为七言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理