贫病不出门,趣与时俗乖。
高卧谢宾客,秋叶忽满阶。
今旦为谁埽,释子远见怀。
问我平安否,旷然外形骸。
貌疏意如真,语淡情反谐。
旅人非一感,及尔能安排。
闻道常愧晚,智也岂有涯。
他日更解榻,虚谈慰心斋。
贫病不出门,趣与时俗乖。
高卧谢宾客,秋叶忽满阶。
今旦为谁埽,释子远见怀。
问我平安否,旷然外形骸。
貌疏意如真,语淡情反谐。
旅人非一感,及尔能安排。
闻道常愧晚,智也岂有涯。
他日更解榻,虚谈慰心斋。
贫病交加,我不出门,
志趣与时下的习俗相背离。
高卧在床,谢绝宾客来访,
秋叶忽然落满了台阶。
今晨是为谁清扫?
一位僧侣远道而来探望。
他问我是否平安,
我顿感旷达,超脱了形骸。
他外貌疏放,心意却真诚,
言语淡泊,情意反而投合。
旅居之人并非只有一种感慨,
到了你这里,才能得到安顿。
听闻大道,常愧自己太晚,
智慧啊,难道会有边际?
他日再备下坐榻,
清谈一番,慰藉这心中的斋室。
Poor and ill, I stay indoors,
My tastes diverge from common ways.
I lie abed, declining guests,
Till autumn leaves fill up the steps.
Who sweeps them now at break of day?
A monk from afar comes to call.
He asks if I am safe and well,
And I feel free, beyond the flesh.
His look is plain, his heart is true,
His words are mild, our feelings meet.
A traveler feels many things,
With you, I find some peace of mind.
To hear the Way, I'm shamed I'm late,
Can wisdom ever have a shore?
Another day, we'll share a couch,
In empty talk, console the heart's retreat.
通过离群索居的选择,体现对主流认同的疏离与独立认知。
描写贫病山僧远离世俗的生活状态与心境。
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理