楚山春阴谁复数,朝朝出云暮暮雨。
高唐恍惚信有神,晦明代谢今犹古。
蜀江渺渺水东流,苦雾凄雨翻似秋。
日月高悬不可遇,眼看卑湿令人愁。
楚山春阴谁复数,朝朝出云暮暮雨。
高唐恍惚信有神,晦明代谢今犹古。
蜀江渺渺水东流,苦雾凄雨翻似秋。
日月高悬不可遇,眼看卑湿令人愁。
楚地春山的阴云谁能数得清?
早晨生出云彩,傍晚就下雨。
高唐神女的传说恍惚似真有神灵,
昏暗与明亮交替,古今皆然。
蜀江渺渺,江水向东流去,
苦雾凄雨,反而像是秋天。
日月高悬于天,不可企及,
眼望着这低湿之地令人发愁。
Who can count the spring clouds over Chu's mountain range?
Morning brings clouds, evening brings rain, constant change.
Gaotang's vague tales, spirits there may truly be,
Dark and bright alternate, now as in antiquity.
The Shu River flows afar eastward, vast and dim,
Bitter mist and dreary rain turn it autumn-grim.
Sun and moon hang high, beyond our reach they stay,
Seeing this low damp land fills one with dismay.
山色阴晴不定,隐喻自然周期中认知的局限。
刻画楚山春阴连绵、云雨变幻的迷蒙景色,隐含淡淡愁绪。
本诗为七言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理