剩得田园归去来,江南两度见黄梅。
轩窗有侣余松竹,墙壁无人半藓苔。
独抱丹心徒自苦,相逢白首不须哀。
人间万事不可极,一梦蘧蘧心已灰。
剩得田园归去来,江南两度见黄梅。
轩窗有侣余松竹,墙壁无人半藓苔。
独抱丹心徒自苦,相逢白首不须哀。
人间万事不可极,一梦蘧蘧心已灰。
只剩下田园可供我归去隐居。
在江南已两次见到黄梅成熟。
窗户外尚有松竹为伴,
墙壁无人照料,半已生满苔藓。
独自怀抱赤诚之心,只是徒然自苦;
相逢时都已白头,不必再哀伤。
人世间万事万物不可追求极致,
一场大梦醒来,心志早已如死灰。
Only these fields and gardens remain for my return.
Twice have I seen the yellow plums in Jiangnan rain.
My window frames companions: pines and bamboos spare;
My walls, unmanned, are half-clad in moss's care.
Alone I nurse a loyal heart, in vain I pine;
Meeting white-haired friends, we need not grieve or whine.
All mortal affairs reach no extremity;
In a fleeting dream, my heart's turned to ashes, free.
归去来兮是对生命周期的深刻认同与顺应。
归隐田园,感叹时光流逝,抒发人生际遇之思。
本诗为七言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理