上天浩无私,众草同一荣。
青青十步间,薰臭相杂并。
卉药数不多,十百其品名。
蔓者善缘附,结阴在高甍。
修竹虽自立,已复困缠萦。
其余丛与株,芜没不自呈。
阴虫穴其下,日夜百种鸣。
纷然乱耳眼,我意初不平。
朝锄忽以静,暮雨且复生。
自念疲病者,莫与地力争。
盛衰固物理,安用劳我形。
上天浩无私,众草同一荣。
青青十步间,薰臭相杂并。
卉药数不多,十百其品名。
蔓者善缘附,结阴在高甍。
修竹虽自立,已复困缠萦。
其余丛与株,芜没不自呈。
阴虫穴其下,日夜百种鸣。
纷然乱耳眼,我意初不平。
朝锄忽以静,暮雨且复生。
自念疲病者,莫与地力争。
盛衰固物理,安用劳我形。
上天浩荡毫无私心,
众草一同繁荣茂盛。
十步之间一片青翠,
香气与臭味相互混杂并存。
花卉药草数量不多,
却有十百种品类名称。
藤蔓善于攀附他物,
在高大的屋脊上结成荫蔽。
修长的竹子虽然自立,
却已被缠绕困扰。
其余丛生的和单株的,
荒芜埋没不能自我显现。
阴湿的虫子在它们下面打洞,
日夜发出百种鸣叫声。
纷乱地扰乱耳朵和眼睛,
我的心意起初难以平静。
早晨锄草后忽然安静下来,
傍晚雨水又将催生新草。
自念我是个疲惫多病的人,
无法与大地生长的力量抗争。
兴盛衰败本是事物的常理,
何必劳损我的形体。
Heaven's vastness holds no private grace,
All grasses share one verdant face.
Within ten steps of green so bright,
Fragrance and stench mingle in sight.
Not many herbs and flowers grow,
Yet tens and hundreds their names show.
The creeping vines with skill ascend,
Their shade on lofty eaves depend.
Though tall bamboos stand self-reliant,
They're trapped by tangles, now defiant.
The rest, in clumps or single stem,
Lie lost in weeds, unknown to them.
Beneath them, insects darkly dwell,
A hundred chirps both night and day tell.
This chaos vexes ear and eye,
My heart feels first a restless sigh.
At dawn I hoe, and quiet reigns,
By dusk, the rain brings growth again.
I think of my own weary plight,
No match for earth's enduring might.
Rise and fall are nature's way,
Why strain my form in vain display?
自然荣枯蕴含对平等治理的朴素认知。
以草喻人,赞颂上天无私,万物平等荣发。
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理