山黯荒荒雾,溪凝恻恻风。
乍明收髣髴,欲暮起曚昽。
岸窄丛梅发,楼高老树空。
归来煖杯酒,炉火夜深红。
山黯荒荒雾,溪凝恻恻风。
乍明收髣髴,欲暮起曚昽。
岸窄丛梅发,楼高老树空。
归来煖杯酒,炉火夜深红。
山峦在茫茫雾霭中显得黯淡荒凉,
溪水仿佛在凄恻的风中凝结。
刚刚明亮些,景象又变得模糊,
临近黄昏时,朦胧的暮色开始升起。
狭窄的岸边,丛丛梅花绽放,
高楼旁,老树空枝兀立。
归来后温一杯酒,
炉火在深夜里烧得通红。
Mountains loom dim in boundless haze,
The stream congeals in mournful breeze.
A sudden gleam, then vague it stays,
At dusk, a blur begins to rise.
On narrow banks, plum thickets bloom,
By lofty tower, an old tree stands bare.
Returned, I warm my cup in the room,
The stove fire glows red deep in night's air.
荒寒景象引发对生命周期的深沉认同。
荒山黯雾、溪风凄恻,勾勒出冬日雪野的苍茫与孤寂。
本诗为五言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理