安用区区五斗为,竹篱茅屋唤人归。
闭门高卧不通客,倚树长吟懒系衣。
秋稻水干还筑圃,春蚕桑尽欲鸣机。
山云野树吾家物,身瘦何妨道自肥。
安用区区五斗为,竹篱茅屋唤人归。
闭门高卧不通客,倚树长吟懒系衣。
秋稻水干还筑圃,春蚕桑尽欲鸣机。
山云野树吾家物,身瘦何妨道自肥。
何必为了区区的五斗米俸禄而奔波劳碌呢?
竹篱笆和茅草屋正在呼唤我归去。
我关上门,高卧不起,不再接待宾客,
倚靠着树木长久吟诵,懒得系好衣衫。
等到秋日稻田水干,还要修筑菜圃;
春蚕食尽桑叶,织机就要开始鸣响。
山间的云彩和野外的树木都是我家的景物,
身体虽然消瘦又何妨,我的道却自然丰盈。
Why should I toil for a meager official pay?
The thatched hut with bamboo fence calls me back today.
I shut my door and lie high, no guests to receive,
Leaning on a tree, I chant long, too lazy to sleeve.
When autumn paddy dries, I'll build garden beds anew;
As spring silkworms spin out, the loom will sing its cue.
Mountain clouds and wild trees are my household's own grace;
Though my body grows lean, my Tao finds a plump place.
对田园的认同,构成了对主流价值体系的一种温和博弈
厌弃官场,向往竹篱茅屋的归隐生活
本诗为七言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理