嚢槖依然负,烟波豁尔游。
穷秋多雨水,归棹几汀洲。
舣月无言坐,听梧不觧愁。
退耕应在念,肯向客途留。
嚢槖依然负,烟波豁尔游。
穷秋多雨水,归棹几汀洲。
舣月无言坐,听梧不觧愁。
退耕应在念,肯向客途留。
行囊依旧背负在身,却在烟波浩渺间豁然畅游。
深秋时节雨水繁多,归乡的船桨划过多少沙洲。
泊船月下默然独坐,听着梧桐声却无法消解愁绪。
归隐耕田的念头应当常在心中,怎肯在客旅途中长久停留。
My pack still burdens my back, yet I roam free on misty waves.
In late autumn, rains swell the waters; my returning boat passes many isles.
Moored under the moon, I sit in silence, listening to plane trees, yet sorrow remains.
Thoughts of retiring to farm should stir me—how could I linger on this guest's path?
在空间博弈中,选择豁达是对旅程的主动认知。
写行囊依旧、烟波畅游,赠别中透露出豁达与羁旅情怀。
本诗为五言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理