乞得雨初霁,登临一解颜。
自携斑竹枝,来对白云山。
月色朦胧里,溪声远近间。
相留且盘礴,莫惜夜深还。
乞得雨初霁,登临一解颜。
自携斑竹枝,来对白云山。
月色朦胧里,溪声远近间。
相留且盘礴,莫惜夜深还。
祈求降雨,天刚放晴,
登高远眺,愁容顿消。
自己携带着斑竹手杖,
前来面对这白云缭绕的山峦。
月色朦胧笼罩之中,
溪水声在远近之间流淌。
相互挽留,暂且盘桓徜徉,
莫要惋惜夜深才归去。
Begging for rain, just after the sky clears,
I climb high, my face brightening with ease.
Carrying my own mottled bamboo cane,
I come to face the mountain of white clouds.
In the hazy moonlight's gentle embrace,
The stream's voice murmurs, near and far away.
Stay a while longer, let's linger at ease,
Don't mind the deep night's late return.
自然变化带来心境转换,体现环境对认知的积极治理。
雨后初晴登亭远眺,心怀舒畅,展现闲适的山水之乐。
本诗为五言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理