嗟我赋归役,怜君尚滞留。
江风借行色,山月伴离愁。
天地日以肃,星辰夜欲浮。
东篱菊花约,莫易负清秋。
嗟我赋归役,怜君尚滞留。
江风借行色,山月伴离愁。
天地日以肃,星辰夜欲浮。
东篱菊花约,莫易负清秋。
可叹我因公务踏上归途,
怜惜你仍在此地滞留。
江风借给我远行的气象,
山月陪伴着离别的忧愁。
天地日渐变得肃杀,
星辰在夜晚仿佛将要漂浮。
东篱下赏菊的约定,
切莫轻易辜负这清朗的秋。
Alas, my duty calls me home;
I pity you, still left to roam.
The river breeze speeds my journey's hue;
The mountain moon shares our parting rue.
Heaven and earth grow stern each day;
Stars at night seem about to sway.
By the east fence, chrysanthemums we vow to meet—
Do not lightly betray this pure autumn, so sweet.
漂泊者间的身份认同与共情。
嗟叹自身归途,同情友人滞留。
本诗为五言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理