一室萧然懒傍书,角巾孤啸问何如。
夕阳能使山远近,秋色巧随人惨舒。
苔渍碧花行不到,香残篆字睡应余。
自怜得计归云晚,前日人间漫畏途。
一室萧然懒傍书,角巾孤啸问何如。
夕阳能使山远近,秋色巧随人惨舒。
苔渍碧花行不到,香残篆字睡应余。
自怜得计归云晚,前日人间漫畏途。
一间屋子冷清寂寥,我懒得倚靠书本;
戴着角巾独自长啸,试问心境如何。
夕阳能让山峦显得或近或远;
秋色巧妙地随人的忧愁或舒朗而变化。
青苔浸染碧花,行迹不至之处;
篆香烧残如字,睡意应当尚有残留。
自怜直到如今才悟得归隐云山之计已晚;
前日在人间,空自畏惧那艰险的旅途。
A room, desolate, I'm too lazy to lean on books;
In a corner scarf, alone I whistle, asking how things are.
The setting sun can make mountains seem near or far;
Autumn hues cleverly follow one's gloom or ease.
Moss stains green flowers where footsteps do not reach;
Incense ash remains like seal script, sleep should linger.
I pity myself for finding solace in returning clouds so late;
On the road ahead in the mortal world, I once feared the path.
孤啸忘言中蕴含对个体认同的坚守。
描绘诗人闲居萧索、孤寂自适的生活状态。
本诗为七言律诗,押平声韵。
东山书院编辑整理