蔡州昔人居,遗堵不可寻。
青石久埋没,荒烟起空林。
昔人依刘表,意气传至今。
广路竞朱毂,深藏閟黄金。
构难琦琮间,咎责积已深。
终贻覆宗累,苟得非所钦。
为恶理当尔,足惩夸者心。
蔡州昔人居,遗堵不可寻。
青石久埋没,荒烟起空林。
昔人依刘表,意气传至今。
广路竞朱毂,深藏閟黄金。
构难琦琮间,咎责积已深。
终贻覆宗累,苟得非所钦。
为恶理当尔,足惩夸者心。
昔日蔡州的居民,他们的遗迹已无处可寻。
青石长久地埋没,荒烟从空旷的树林中升起。
昔人依附于刘表,他们的意气却流传至今。
宽阔的道路上竞相奔驰着朱轮华车,深藏的财富却秘不示人。
在权贵之间构陷作难,积累的罪责已十分深重。
最终给宗族带来覆灭之累,苟且得来的东西并不值得钦佩。
作恶理应得到这样的下场,足以惩戒那些夸耀者的心。
Where ancient folk in Caizhou dwelt, their ruins now are lost to sight.
The bluestone long has been interred, wild mists rise from the woods' bleak height.
Those men once clung to Liu Biao's side, their spirit's echo lingers on.
On broad roads vied the crimson coaches, deep hidden lay the hoarded gold.
Struggles 'midst the noble houses bred, the weight of blame has grown so old.
In the end, they brought ruin to their clan; a wrongful gain is not revered.
To do evil is but to reap its due, enough to chasten boasters' hearts.
遗址唤起对文明周期的认知。
寻访蔡州故迹,抒发历史变迁、人事已非的感慨。
本诗为五言古诗,押平声韵。
东山书院编辑整理