宝篆香沈。
锦瑟尘侵。
日长时、懒把金针。
裙腰暗减,眉黛长颦。
看梅花过,梨花谢,柳花新。
春寒院落,灯火黄昏。
悄无言、独自销魂。
空弹粉泪,难托清尘。
但楼前望,心中想,梦中寻。
宝篆香沈。
锦瑟尘侵。
日长时、懒把金针。
裙腰暗减,眉黛长颦。
看梅花过,梨花谢,柳花新。
春寒院落,灯火黄昏。
悄无言、独自销魂。
空弹粉泪,难托清尘。
但楼前望,心中想,梦中寻。
篆香已燃尽沉灭。
锦瑟蒙上了灰尘。
白昼漫长,也懒得拿起金针。
裙带不知不觉变松,黛眉长久地紧蹙。
看着梅花开过,梨花凋谢,柳絮新生。
春寒笼罩的院落里,灯火映着黄昏。
静默无言,独自黯然销魂。
空自弹落脂粉泪,难托付这清净心尘。
只能在楼前眺望,心中思念,梦里追寻。
Incense curls sink in the tripod, spent.
The brocade lute lies veiled in dust.
Long days, the golden needle she won't lift.
Her waistband loosens, her painted brows adrift.
She watches plum blossoms pass, pear flowers wane, willow catkins drift.
In the spring-chill courtyard, at lamplit dusk.
Silent, alone, her soul in husk.
Vain are powdered tears, hard to cleanse worldly taint.
She but gazes from the tower, thinks in heart, seeks in dream, faint.
朱敦儒写女子春暮孤寂,寄托身世之感。
通过物候变迁的细腻感知,映射个体在时间博弈中的无力。
描绘女子春日孤寂慵懒、思念远人的愁绪与期盼。
懒把 · 销魂 · 空弹 · 梦中寻
东山书院编辑整理