清露湿幽香。
想瑶台、无语凄凉。
飘然欲去,依然如梦,云度银潢。
又是天风吹澹月,佩丁东、携手西厢。
泠泠玉磬,沈沈素瑟,舞遍霓裳。
清露湿幽香。
想瑶台、无语凄凉。
飘然欲去,依然如梦,云度银潢。
又是天风吹澹月,佩丁东、携手西厢。
泠泠玉磬,沈沈素瑟,舞遍霓裳。
清露沾湿了幽隐的花香。
遥想那瑶台仙境,静默中透着凄凉。
飘然欲去,恍然若梦,飞渡银河茫茫。
又是天风吹淡了月色,玉佩叮咚,携手漫步西厢。
泠泠玉磬声,沉沉素瑟音,舞遍了霓裳羽衣的华章。
Dew-drenched, the hidden fragrance sighs.
Silent, the jade terrace in bleakness lies.
Drifting away, dreamlike, through silver skies.
Again the celestial breeze stirs the pale moon, we stroll side by side.
Chiming jade, somber strings, dance through rainbow attire wide.
朱敦儒晚年隐逸词作。
词人借仙家意象,完成对现实疏离的认知重构。
描绘月下仙境中凄清幽寂的舞乐场景,暗含对超脱尘世的向往与孤寂之感。
凄凉 · 飘然 · 如梦 · 携手 · 泠泠
东山书院编辑整理